الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ » خبر داذ و اين تفضّل و احسانست در شأن آنك مرادست ( 151 ) از لفظ « وَ الَّذِينَ آمَنُوا » . پس بعد از خذاى - تعالى - واجب شذ كى ولايت مقصور بوذ بر آنك در آيت مذكورست ، و همچنين واجب شذ كى فرض طاعت و وجوب ولايت معيّن بوذ آن را 1203 كى در آيت مذكورست ، فرض طاعتي و وجوب ولايتى كى خذاى - تعالى - نفس خوذ را ثابت فرموذ . اگر گويند : امر بوجوب طاعت خذاى - تعالى - و رسول - عليه السّلم - در آيت ظاهر است ؛ حمل « وَ الَّذِينَ آمَنُوا » بر امير المؤمنين چگونه ممكن بوذ ؟ ، گوييم : دليل بر آنك مراد از « وَ الَّذِينَ آمَنُوا » امير المؤمنين است آنست كى مراد از « وَ الَّذِينَ آمَنُوا » خاص است يا عام ؛ اگر خاص است آيت منزلست در حقّ امير المؤمنين - عليه السّلم - ؛ امّا آنك مراد عام است باطل است از سه وجه : وجه اوّل آنست كى البتّه مضاف غير مضاف اليه بوذ ، و اين معنى پوشيذه نيست ؛ و محال بوذ كى « ولى » « مولى عليه » بوذ ؛ و چون « ولى » در « انّما وليّكم » غير از آن بوذ كى معبّر عنه است بكاف و ميم كى ضمير جماعتست ، واجب بوذ كى معنى اضافت تا آخر آيت متّسق بوذ تا كلام خارج فصاحت 1204 نبوذ ، و اين دلالت مىكنذ بر تخصيص آيت در حقّ آنك طاعت او واجب ( 152 ) و ولايت او فرض است . وجه دوم آنست كى « وَ الَّذِينَ آمَنُوا » اگر مبهم بوذى صلاحيّت خصوص و عموم داشتى ؛ امّا خذاى - تعالى - در آيت وصفى بيان كرد . . . 1205 كى هيچكس را از اهل اوّل و آخر بذان وصف و . . . نفر . . . 1205 الّا امير المؤمنين را - عليه السّلم - تا بدانند كى مراد از آيت اوست حسب 1206 ، و آن « الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ » است ؛ و هر كس كى از علم نحو بويى بمشام ايّام وى رسيذه باشذ ، دانذ كى « واو » در « وَ هُمْ راكِعُونَ » واو حال است ، و همچنين دانذ كى مضارع از أفعال اگر چه صلاحيّت استقبال دارذ امّا حال را موضوع بوذ ، و چون اين وصف علم امير المؤمنين ساخت بوجهي كى از اشتراك غير خالي ماند خذاى - تعالى - بوجوب ولايت و لزوم طاعت او از اسم كسى كى او را در آن شريك بوذ عدول فرموذ بوصفى كى در آن وصف كسى او را شريك نبوذ ، زيرا كى از دور آدم تا منقرض عالم هيچكس در حالت ركوع و أداء نماز زكات و صدقه جز